17 juni 2010

“We have to wake up the grandmothers!”


San Diego, zomer 1996 met Edith Stauffer 
Zomer 1996, San Diego, California. Het instituut Psycho-synthesis International organiseert een internationale conferentie. Een week lang genieten van work-shops, lezingen en interessante ontmoetingen in het veld van heling en bewustwording.
Directeur Edith Stauffer PhD (1909-2004), leraar van Vergeving wiens trainingen ik een paar jaar eerder had gevolgd, zie ik als belangrijk rolvoorbeeld en ik geef mijzelf de kans haar nog een keer te ontmoeten en te eren. Ik ben aanwezig zonder andere verwachtingen dan mij aan haar gezelschap te laven. Het zou wel eens de laatste keer kunnen zijn. Zij heeft tenslotte al de leeftijd van 87 jaar bereikt. Voor mij is zij het voorbeeld van de realisatie van de Wijze Vrouw.

Tijdens deze week vinden er naast diverse workshops ook vrouwencirkels plaats. Ik raak geïnspireerd door het enthousiasme waarmee de vrouwen zich met elkaar willen verbinden en de kracht die hieruit voortkomt.
Mary Ellen Carne PhD sluit de serie met “The Female Principle Emerging”. “As the Female Principle moves to counterbalance the dominance of the Masculine Principle within the culture, extraordinary and innovative ways of remembering her energy and image are required.”
Wij gaan op zoek naar hoe en waar in ons denken, waarnemen en expressie het vrouwelijk principe zich kan openbaren. Uit een diepe herkenning en erkenning klinkt bij de afsluiting van de bijeenkomst de roep: “We have to wake up the grandmothers!” Met die woorden naklinkend in mijn hoofd, keerde ik terug naar Amsterdam. Op de één of andere manier liet die kreet me niet meer los. Ergens diep in mij werd er iets wakker. De betekenis van het woord Edda, zou grootmoeder kunnen zijn, … grote moeder … oude wijze vrouw… ik moest hier iets mee. Uit de echo van deze oproep in Amerika, is de Wijze VrouwenCirkel Nederland ontstaan.

Het is niet verwonderlijk dat ik zo gedreven was om de grootmoeders bijeen te brengen. Begin van de negentiger jaren moest ik afscheid nemen van mijn eigen moeder en grootmoeder, de twee pilaren van mijn bestaan. Zij werden, psychisch en lichamelijk uitgeput, kort na elkaar opgenomen in verpleeghuizen. Mijn oma, bijna honderd jaar oud, herkende mij niet meer en mijn moeder verloor langzaam aan haar spraak en denkvermogen. Toch bleven zij beide zich tot het laatst bewust van haar ziekte en haar directe omgeving. In haar ogen bleef het licht en bewustzijn doorschijnen, ook al konden ze niet meer met woorden communiceren.

Met deze brief nodigde ik in oktober 1996, de vrouwen uit voor de eerste Wijze Vrouwen Cirkel in Amsterdam:
“Na mijn studiereis naar de Verenigde Staten m.b.t. de wereldconferentie* Psychosynthese en de daarop volgende trip langs de diverse heilige plaatsen in Frankrijk, zoals de beroemde zwarte madonna's in de kathedraal van Chartres, van Rocamadour, van Le Puy en ter afsluiting een bezoek aan de kathedraal van la Sainte de la Croix in Orléans, van Jeanne d'Arc, ben ik geladen met ervaring, kennis, inspiratie en kracht klaar om met enthousiasme de schatten met zoveel mogelijk vrouwen te delen.

Het allerbelangrijkste wat ik geleerd heb gaat over hoe en waar wij als vrouwen in onszelf en met elkaar het vrouwelijke principe, de scheppende kracht van liefde in verbinding met de aarde en de natuur, kunnen ontsluiten en tot wasdom brengen. 
Onze op het mannelijk denken gestoelde maatschappij is uit balans en waar het mannelijk goddelijk principe van de drie-eenheid; de vader, de zoon en de heilige geest overheerst, is het verschijnen en opnieuw waarderen van de vrouwelijke goddelijke drie-eenheid; de maagd, de moeder en de oude wijze vrouw noodzakelijk. Deze beweging is al duidelijk zichtbaar in de wereld. De natuur in de mens zoekt naar balans. Deze beweging om ons heen en in onszelf, kunnen wij stimuleren en voeden door ons meer bewust te worden en te zoeken naar wat dit vrouwelijke principe precies inhoudt en de verbinding te maken met elkaar en ons lichaam. Zodoende kan het vorm krijgen en de balans herstellen.

Dit is de reden waarom ik graag een Wijze Vrouwen Cirkel in het leven wil roepen. Want met name de vrouwen van zestig jaar en ouder worden in onze maatschappij ondergewaardeerd. En dat gebrek aan waardering voor de vitale kracht van de wijze vrouw hebben wij ons eigen gemaakt. Ieder op haar eigen wijze. Wat ik met jullie wil delen is hoe we door de verbinding van onze baarmoeder met ons hart en ons denken, onze vitaliteit, zelfstandigheid en wijsheid kunnen activeren. Deze wereld heeft oude wijze vrouwen nodig! Wij zullen samen meditatieve oefeningen doen en ervaringen delen in de gewijde kring.”

De eerste jaren was de focus nog vooral gericht op delen van persoonlijke ervaringen, afronden en ondersteunen. Dit had vooral te maken met de thematiek van de 60+ en 70+ vrouwen die de cirkel vormden. Een diep luisteren, onvoorwaardelijke aandacht voor elkaar ontspon zich in deze jaren in de cirkel. Ik noemde het “liefde in actie”. Deze realisatie is voor mij nog steeds het draagvlak van de huidige wijze vrouwencirkels. Dit is de grond waarin de Wijze VrouwenCirkel Nederland haar wortels heeft kunnen ontwikkelen. Het onvoorwaardelijk “Ja” van deze vrouwen.

Het doel van de wijze vrouwencirkel zoals voor onze allereerste bijeenkomst geformuleerd: “Het ontwaken van het vrouwelijk principe en de formulering van het vrouwelijke principe door de vrouwen zelf vanuit hun directe ervaring in de verbinding met het lichaam, de aarde en elkaar. Onze taak is dus om het vrouwelijke opnieuw te definiëren vanuit onze directe ervaring, onze directe ervaring is fysiek. Wij zijn het vrouwelijke principe en wij dragen het uit in de cirkel. Wij zijn godin, vroedvrouw, moeder, dochter voor elkaar. Zusters.

Ontstaan functie ‘facilitator’.
Het was denk ik na zo’n vijf bijeenkomsten, dat ik voorstelde om mij terug te trekken. “Jullie hebben het idee helemaal opgepakt en hebben mij denk ik niet meer nodig. Bovendien bevind ik mij in een hele andere leeftijdfase.” Maar daar wilden zij niets van weten. Er werd mij duidelijk gemaakt dat juist doordat ik de taak van facilitator, de initiator en de bewaakster van het proces, op mij nam: zij de rust en de ruimte hadden om met elkaar de diepte in te gaan. Zonder facilitator zou het weer snel een ‘praatgroep’ worden.

Herinnering aan onze eerste WVC